Spis treści
Wschodnia flanka apeluje o ofensywę
Dyplomaci z krajów wschodniej flanki NATO nie kryją frustracji, wzywając Sojusz do porzucenia dotychczasowej strategii reaktywnej na rzecz bardziej ofensywnego podejścia. Ich zdaniem, bierność tylko zachęca potencjalnego agresora, a obecna postawa organizacji wydaje się już niewystarczająca w obliczu narastających prowokacji. To sygnał, że tradycyjne myślenie o obronie musi ustąpić miejsca nowym, odważnym koncepcjom, które realnie odstraszą Rosję.
Admirał Dragone, pytany o możliwość „uderzenia wyprzedzającego”, zaznaczył, że mogłoby ono zostać zakwalifikowane jako działanie obronne. Jest to koncepcja daleka od dotychczasowych standardów NATO, które przez lata opierało się na zasadzie „nie prowokować”. Jednak zmieniające się realia wymagają elastyczności i gotowości do stosowania niestandardowych rozwiązań, które nie będą z góry wykluczone.
Sukces misji Baltic Sentry na Bałtyku
Na Bałtyku, gdzie napięcie wzrasta, sukces odnosi nowa misja Sojuszu – Baltic Sentry. Od początku jej funkcjonowania nie odnotowano żadnych incydentów sabotażowych, co jest jasnym dowodem na skuteczność zdecydowanych działań odstraszających. Ta operacja, zainicjowana w odpowiedzi na serię tajemniczych aktów sabotażu łączonych z Rosją, pokazuje, że obecność i czujność przynoszą wymierne efekty.
W kontekście tego sukcesu, Dragone otwarcie przyznał, że bardziej zdecydowana reakcja NATO na agresywne posunięcia Rosji może stać się realną opcją. Kwestie prawne i jurysdykcyjne stanowią jednak poważne wyzwanie, które należy rozwiązać, zanim takie działania zostaną wdrożone. Trzeba precyzyjnie określić, kto i na jakich zasadach miałby prowadzić operacje wymierzone w sprawców cyberataków czy sabotażu podwodnego.
"Fińska minister spraw zagranicznych Elina Valtonen przyznała, że w podobnych przypadkach trudno będzie pociągnąć sprawców do odpowiedzialności."
Wyzwania prawne w przypadku sabotażu?
Przypadek statku Eagle S, którego załoga została uniewinniona przez fiński sąd pomimo silnych poszlak uszkodzenia kabli podwodnych na wodach międzynarodowych, dobitnie pokazuje skalę problemu. Brak odpowiedniej jurysdykcji uniemożliwił pociągnięcie sprawców do odpowiedzialności. To stawia NATO w niezwykle trudnej sytuacji, gdy prawo zdaje się nie nadążać za inwencją agresorów w szarej strefie konfliktu.
Fińska minister spraw zagranicznych, Elina Valtonen, otwarcie przyznała, że w podobnych przypadkach niemal niemożliwe jest pociągnięcie winnych do odpowiedzialności karnej. Admirał Dragone podzielił tę opinię, podkreślając, że europejskie systemy prawne czynią NATO bardziej podatnym na ataki hybrydowe niż jego przeciwnicy. Ta asymetria prawna jest luką, którą Rosja doskonale wykorzystuje, działając w obszarze poniżej progu otwartego konfliktu.
Czy NATO może skutecznie działać prewencyjnie?
Debata na temat „uderzeń wyprzedzających” i proaktywnej obrony nabiera na znaczeniu, jednak staje ona w sprzeczności z dotychczasową doktryną Sojuszu. Zamiast czekać na eskalację, dyplomaci wschodniej flanki sugerują, że NATO powinno samodzielnie inicjować działania mające na celu zapobieganie agresji. Wymaga to jednak nie tylko zmiany mentalności, ale także gruntownej reformy proceduralnej i prawnej wewnątrz organizacji.
Skuteczne zwalczanie zagrożeń hybrydowych wymaga nie tylko determinacji, ale przede wszystkim spójnej strategii i zdolności do szybkiego reagowania. Jeśli NATO ma wyjść poza rolę biernego obserwatora, musi znaleźć sposób na operacyjne wykorzystanie misji takich jak Baltic Sentry, jednocześnie adaptując swoje ramy prawne. Inaczej ryzykuje, że Kreml będzie nadal wykorzystywał luki, podważając stabilność regionu bez konsekwencji.
Artykuł i zdjęcie wygenerowane przez sztuczną inteligencję (AI). Pamiętaj, że sztuczna inteligencja może popełniać błędy! Sprawdź ważne informacje. Jeżeli widzisz błąd, daj nam znać.
